Archive for november, 2010

Het grotere geheel.

Verandering begint in de individu. Wanneer ik verander, verandert mijn leven en mijn wereld. Mijn familie, mijn vrienden en mijn omgeving.
Langzamerhand zijn er steeds meer mensen die individueel veranderen en een spiritueel pad zijn ingeslagen.
Zoals Neal Donald Walsch in zijn gesprekken met god ook zo duidelijk zegt, als mens zijn wij ontwikkeld en in ontwikkeling op alle gebieden terwijl spirituele ontwikkeling achter blijft/bleef. Daar zit dan ook de grote verandering, in de spirituele ontwikkeling.
 
In het grotere geheel zijn signalen daarvan wel al zichtbaar. En we willen meer. We willen meer hemel op aarde creëren. Om dat te kunnen is het handig om daar een plaatje of beeld van te hebben. Om te kunnen bedenken, zien en voelen hoe hemel op aarde is. Hoe wij hemel op aarde (willen en kunnen) leven.
 
Eén persoon met een sterke visie kan heel veel veranderen in de wereld en meerdere samen met een soortgelijke visie nog meer.
De mensen van ‘Intenders of the Highest Good’ zijn de ‘Vision Alignment Project’ gestart om met meerdere neuzen dezelfde richting op te gaan en daarmee krachtig een visie voor een hemel op aarde neer te leggen en ons daarmee te verbinden. Met hoe meer zielen hoe meer vreugd en hoe krachtiger.
 
Meerdere dagen per week, over verschillende onderwerpen, wordt er een verhaal geschetst met een hemel op aarde visie waar we ons mee kunnen verbinden, energie, aandacht en dus voeding aan kunnen geven, met het doel het samen te creëren. De verhalen komen per email binnen en met een klik kunnen we onze stem uitbrengen, zoals met een petitie, en het doel is heel veel mensen samen te brengen, op de teller, die individueel krachtig op pad zijn en die weten dat samen we sterker zijn.
 
Niet ieder verhaal is voor ieder individu helemaal perfect. Ik lees of luister (soms zijn er kleine filmpjes) soms naar een visie en merk dat mijn visie niet helemaal overeenkomt. Toch geeft dat niet. De kracht van de vraag die we allemaal stellen, de stap 1 zoals Abraham dat noemen, geeft antwoorden die we niet altijd even makkelijk nu kunnen visualiseren. De verandering komt vanzelf en die kan ons ook nog verassen. De richting blijft wel prachtig en daarom stem ik voor ieder verhaal dat mijn email box binnen komt.
 
Om mee te doen aan dit project van hemel op aarde kan je hier inschrijven.
 
Wanneer iemand een mooie visie heeft van de hemel op aarde, onderbouwd met informatie en ‘bewijs’, dan hebben we soms nog de neiging om andere die het nog niet zo beleven over te halen en ze te bekogelen met de informatie en bewijzen. Dat werkt niet. Tenzij iemand om de informatie vraagt is de enige manier om over te halen zelf het voorbeeld te zijn van een leven als hemel op aarde. Met de instelling ‘leven en laten leven’ kunnen wonderen gebeuren, terwijl wanneer we anderen onze visie gaan opdringen het meestal averechts werkt.
 
In dit geprek van Abraham met een mevrouw blijkt dat duidelijk. Blijf in de vortex, blijf hemel op aarde leven, wees de verandering die je wil in de wereld, en het hemelse voorbeeld zal opgemerkt worden voor een ieder die eraan toe is.
Verander de wereld, begin en eindig bij jezelf en kom samen met gelijkgestemde om krachtig te schijnen als een ‘nieuw mens’.
 
De wereld is er klaar voor! We kunnen niet terug, er zijn al zoveel mensen met een hemel op aarde visie, de rest zal vanzelf aansluiten. Voor sommige zelfs zonder dat ze zelf in de gaten hebben wat er gebeurd. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. 😀
 
 
 
 
 
Van TED zag ik van de week een meneer (John Hardy) die op Bali een groene school is begonnen. Een prachtig hemel op aarde voorbeeld die niet overal en altijd hetzelfde gecreëerd kan worden, omdat bijvoorbeeld in Nederland een open bamboe school bouwen te koud zou zijn. 😀 Toch plaats ik het hier er bij als voorbeeld omdat het wel een basis heeft waar ik achter sta. Een prachtige school!
 
 
 
Als laatste nog de interview serie die al een tijdje geleden begonnen is, die ook over het grotere geheel gaat, van Terry Patten, ‘Beyond Awakening’.
Inschrijven voor de serie kan hier en alle interviews die al geweest zijn zijn hier te luisteren of down te loaden.
Het zijn allemaal pittige gesprekken die diep gaan met 27 prachtige mensen die als individu een voorbeeld geven en samen komen.
Stuk voor stuk allemaal fantastische interviews over het creëren van een integrale cultuur waar alle disciplines, ook spiritualiteit, samen komen.
 
Samen staan we sterk!
En er zijn ondertussen heel veel mensen die hemel op aarde als een duidelijk voorbeeld leven.
Een hemel op aarde samenscholing. 😉
 
 
 

Van machteloosheid, naar kwaadheid, naar geloof.

Abraham heeft het hier over kwaad worden. Over de overtreffende trap van angst en machteloosheid, slachtoffer gevoelens naar kwaadheid en dan langzaam door naar krachtiger, hoop en nog beter, optimisme, geloven en dan weten.
 
 
Kwaadheid kan veel beter voelen. Ook al is het niet lekker, zoals zij ook zeggen, om daar lang in te hangen.
In mijn hele verhaal van de badkamer opknapbeurt kom ik het tegen. Kwaadheid, boosheid voelt beter dan onmacht.
 
Afgelopen week was ik aan het zappen en ik bleef even hangen bij het voetbal programma waar René van der Gijp in zit, ‘Voetbal International’. In de twee minuten die ik keek vertelde Johan Derksen dat zijn badkamer verbouwd werd en hij en zijn vrouw in een hotel sliepen tot het klaar was.
Toen ik hier aan het bespreken was hoe het zou gaan met de badkamer zei ik tegen de meneer van de woningbouwvereniging, zet ons maar in een hotel. Dat zei ik niet met overtuiging. Ik voelde het eerder als een onmogelijkheid. Zij zouden het niet doen omdat zij daar geen geld aan uitgeven en ik had voor mijzelf al helemaal niet bedacht dat ik daar geld voor kan creëren. De meneer ging ook lachen.
 
Toen ik dat hoorde van Johan Derksen merkte ik op in mijzelf dat een hotel, het makkelijk en smooth voor mijzelf hebben, niet als waarheid bij mij opkwam, als mogelijkheid.
 
Een dag of wat erna zie ik in een ander programma, ik geloof in de ‘madiwodovrijdagshow’, dat er een man op een emmer zat, die zich had laten fotograferen op die emmer, omdat de wc werd verbouwd. Er was tegen de man gezegd dat hij dat weekje zonder wc op een emmer kon poepen en Filemon vond het te gek voor woorden. Hij zei, ‘dan ga je toch bij de buren’.
 
Hier zou ik ook zonder wc zijn overdag. En ik had ook al een emmer neer gezet om te plassen. Poepen was geen optie voor ons op de emmer, ik had met mijn buurvrouw afgesproken dat we dat eventueel daar zouden kunnen doen. De bedoeling was dat om 4 uur ’s middags de wc terug geplaatst zou worden tot de volgende ochtend. Aangezien de vloer er ook uitging en alles dus weg was, en de wc niet terug geplaatst kon worden, hebben wij een chemisch wctje gekregen. Daar had ik al aan gedacht voor er met de verbouwing werd begonnen alleen daar had ik niets over gezegd. Ik ben in de hele badkamer/wc toestand er zo met mijn neus erop gedrukt dat ik veel te veel invul wat de woningbouwvereniging wel en niet doet. Een geld kwestie. Zij geven het liefst zo min mogelijk uit. En, wat ik eerder al zag, ik mij opstel alsof ik van hen afhankelijk ben.
Snotverpielekes!
Ik zette mijzelf nog opzij. Ik zag mijzelf eerder als, dat kan ik niet voor mijzelf eisen en ik vond dat nog gewoon ook, ik merkte het amper op. Een gewoonte van minder waard. Een gewoonte die mij met de paplepel is ingegoten in een arbeidersgezin die niet veel geld had en dus blij moest zijn met wat er is en niet teveel wensen voor ons zelf.
 
De gigantische tegenstelling in het verhaal van Johan Derksen en het verhaal van de man op de emmer (en van mijzelf) drong behoorlijk tot mij door.
Mijn vader zei vroeger altijd, je kan je vergelijken met iemand die het minder doet dan jijzelf, of met iemand die het beter doet dan jijzelf. Neem diegene die het beter doet als voorbeeld! Dat is met dit verhaal hetzelfde. Het gaat niet alleen over de badkamer/wc en een emmer, hotel of chemisch wctje. Het gaat over (eigen)macht en (eigen)waarde. Het gaat over wat ik verwacht in het leven. Wat ik geloof en denk te weten. Het gaat over of ik het voorbeeld neem aan Johan of de emmerman. Of ik het normaal kan vinden dat het beste van het beste er is voor mij. Dat ik er op kan komen en dus kan bedenken als mogelijkheid. Daar schortte het aan bij mij. Een hotel en een chemisch wctje kwamen gelukkig wel bij mij op, alleen was het eerder een onmogelijkheid dan een mogelijkheid.
 
Vanmorgen luisterde ik het bovenstaande van Abraham en in ene voelde ik dat ik hetzelfde doe. Ik voel mij machteloos, overgeleverd, soms even kwaad alleen meer op anderen dan dat ik het gebruik als hulpmiddel, en dan schiet ik ook steeds terug naar de machteloosheid. Vanaf het moment dat ik het doorhad heb ik mijn kwaadheid aangewakkerd. De kwaadheid gebruik ik om het potverdorie normaal te vinden dat ik het voorbeeld van Johan Derksen aanneem. De kwaadheid gebruik ik in en voor mijzelf. Ik voel de kracht die er in de boosheid zit. Niet verwijtend en kwaad met de woningbouwvereniging of de maatschappij. Kwaad de gedachten, ik eis welvaart op. Het is potverdorie normaal dat ik mijzelf waardevol behandel. Standvastig en onverzettelijk.
 
De badkamer is klaar en er zit een nieuwe wc in, nieuwe kranen en prachtige tegels. Ik ben trots op de co-creatie. Dat verhaal is afgesloten nu. Alleen ik voel dat het zeker niet klaar is. Ik ben blij dat het avontuur mij zoveel heeft gebracht! Ik hou voor vandaag, en misschien morgen ook wel ;), mijn kwaadheid vlammend. Ik voel mij ook nu gesterkt in doorgaan en niet terug naar machteloos. Dat is een mega geschenk. 😀
 
Met andere onderwerpen, die niet met geld te maken hebben, doe ik dit al. Ik weet dat mijn kwaadheid een kracht is en over het algemeen kan ik mijzelf heel goed naar het betere voorbeeld toe schuiven. Over het algemeen kijk ik af en denk ik, dat kan ik dus ook. Dat kan ik ook voelen. Mijn levensinstelling is, ik kan alles wanneer ik wil. Ik heel mijzelf lichamelijk omdat ik daar de kracht voel en veel voorbeelden duidelijk voor ogen heb van mijzelf en mensen die ‘wonderlijk’ genezen. Ik heb qua beroepen kunnen worden wat ik wilde zijn door af te kijken, ‘dat kan ik ook’, en te voelen dat het beroep, de kunst of kunde, ook in mij zit. Het valt mij ook niet voor niets op.Ik heb niet voor niets belangstelling voor iets. Alleen met materiele waarde kon ik dat nog niet zo heel goed. Nu blijf ik voor het moment ff pissig 😉 en gebruik voor mijzelf de voorbeelden die ik al makkelijk voel, doe en bedenk.
Ik voel mij veel beter en krachtig! Dat is voor nu meer dan genoeg! Daarbij weet ik dat het enige constante in het leven verandering is, dus…… beter en krachtig is de verandering waar ik nu inzit! Potverdorie! 😀
Hoop, optimisme, geloof en weten, here I come! Met gebruikmaking van kwaadheid als pitstop.
 

Repareren of creëren?

Wij wonen in een huis dat is gebouwd in 1921. Prachtig met glas in lood en oude inbouw kasten. Knus en met sfeer.
Acht jaar geleden echter, zakte ik, terwijl ik vrolijk aan het koken was, door de keukenvloer. Lekkage. In de badkamer.
 
Toen deze huizen gebouwd werden was een badkamer erin bouwen nog niet normaal. Dat hebben ze pas later gedaan. Om de badkamer te bouwen hebben ze een stukje van de keuken gebruikt en dat was de rede dat ik door de keukenvloer zakte. 😀 Nu is het echt heel grappig.
 
Acht jaar geleden deed ik ongemerkt nog behoorlijk negatief over woningbouwverenigingen, aannemers bedrijven en bouwvakkers. Ik had een riedeltje van, er is nooit genoeg tijd, arbeidskracht en geld en ze! maken zich er altijd zo makkelijk mogelijk vanaf.  Niet verwonderlijk gebeurde de reparatie dus ook zo acht jaar geleden. Verbandje erom, en de reparatie werd zo makkelijk mogelijk gedaan. Ik creëerde het zelf.
 
Ook niet zo verwonderlijk bleek de lekkage niet echt gerepareerd en de volgende 6 jaar kwamen er met een kleine regelmaat weer werkmensen over de badkamervloer om te repareren, steeds zonder succes.
 
Verleden jaar was de lekkage wel erg duidelijk. Een muurtje had kalk afzetting en schimmel en het andere muurtje stortte half in. Gat in de muur en de meeste tegels eraf. Weer werkmensen over de vloer.
Ik had ‘The Science of Getting Rich’ gelezen van Wallece Wattles (hier gratis down te loaden) en daar staat zo mooi in dat wanneer mensen zichzelf niet meer als een minder waardige, weinig betaalde arbeidskracht zien, bedrijven, of waarde in hun krachten gaan zien of over de kop zullen gaan. De vraag wordt dan anders dan die nu nog is en de manier waarop we nu nog functioneren verandert dan vanzelf. Dat drong duidelijk tot mij door en ik begreep dat het hetzelfde is voor huurhuizen, woningbouwverenigingen en aannemers bedrijven. Wanneer ik zou stoppen met mijzelf als minder waardig te zien en overgeleverd aan de woningbouwvereniging dan kon het veranderen.
Ik had er dan wel een inzicht bij, mijn riedeltje veranderde alleen nog niet. Daardoor veranderde er ook niets in de reparatie van de lekkage. In alle eerlijkheid, het werd erger. Zoals Abraham ook altijd zeggen, wanneer we niet door hebben wat we doen met onze energie van gedachten, dan wordt het vanzelf erger. Juist, ja. 😀
 
Wat ik nog niet helemaal door had was dat ik ook nog niet zo fijn over mannen dacht. Nare ervaringen als kind die ik nog niet helemaal los had gelaten. Waar ik nog geen nieuw mooi verhaal over had.  Dat werd erg duidelijk omdat de mannen die repareerden onaardig macho-achtig gedrag vertoonden. Weer een eye opener. De reparatie was een ramp met beschadigingen en, bleek van de zomer, nog lekkage!
 
Ik heb eerst de hele boel uitgesteld. Ik wilde geen werklui over de vloer in de zomervakantie en nadat ik ergens in september toch een afspraak ben gaan maken was de aannemer mijn telefoonnummer kwijt en duurde het ruim een maand voor hij langs kwam. Daarna duurde het nog anderhalve week voor ze konden beginnen. 😀
Gelukkig had ik ondertussen mijn eigen tegenwerking door en was ik aan een mooie, lekkage vrije badkamer aan het denken.
 
Afgelopen maandag zijn ze begonnen. De keukenmuur stortte weer in. 😀 De nieuwe keuken tegeltjes van nog geen jaar geleden er dus ook af. En toen ze de vloer van de badkamer eruit hadden zeiden de mannen, jullie hadden er wel door kunnen zakken, zo verrot is het hout eronder. Wauw!
Ik kan er nu om lachen.
 
Dinsdag had ik het door! Ik hoorde mijzelf weer het riedeltje doen tegen de mannen die kwamen kijken naar de badkamer/keuken ramp en in ene dacht ik, ‘Anita, zo schiet het niet op. Je (ik dus) blijft klagen en mopperen en je doet alsof je geen vertrouwen hebt in de werkmensen of de woningbouwvereniging. Zo creëer je het ook!’ 
Ik had gelukkig al wat voorwerk verricht in gedachten want de mannen (jongens ;)) die aan het werk waren, waren erg aardig en oplettend. Ze deden (doen) hun werk goed en netjes. Maakten echt schoon achter hun kont, vriendelijk en oplettend. Ze lieten duidelijk blijken dat ze deze klus nu echt goed zouden aanpakken. Dat het wel een week of twee een puinhoop zou zijn alleen dat er wel een pracht badkamertje uit zou komen, lekkage vrij!
 
Mijn riedeltje in nu als mijn ‘gewone’ optimistische ik. Er zijn echt leuke bouwvakkers en aannemers bedrijven, en mannen, die graag hun beste werk afleveren. De woningbouwvereniging wil graag dat ‘hun’ huis goed en netjes is. Ik wil dat ook. Ik creëer mee aan dit beste werk.
En, het werkt! Het is een wonder. 😉 De klus wordt echt goed, nee, best aangepakt. Ik zie makkelijkheid en een pracht badkamer. Ik zie vriendelijkheid. Ik zie een pracht keuken. Ik voel flow en positiviteit.
Ik zie nu ook dat het een voordeel is dat de hele boel weer instortte. Nu kan vanaf de fundering opgebouwd worden. De badkamer wordt nu echt veel mooier dan het ooit geweest is. Door te stoppen met klagen, mopperen en de slachtoffer mentaliteit is er ruimte voor pracht en praal.
 
De moraal van het verhaal, alles begint en eindigt in mijzelf. Co-creatie ten top!
 
😀 Ik ben een blij en trots mens met (bijna) een pracht badkamer en pracht keuken, en een pracht verhaal. 😉
Of met een pracht schilderij zoals Bashar het hier noemt.
 
 
 
 

Ik of je, je of ik.

Ik keek afgelopen zaterdag naar het programma van Wendy van Dijk waarin zij Ushi speelt, in gesprek met een beroemd Amerikaans model.
Erg grappig. 😀
Op een gegeven moment geeft het model antwoord op een persoonlijke vraag van Ushi in de je-vorm en Ushi, met al haar humor en gericht op het brengen van verwarring, denkt dat het over haar gaat. Zij gaat het over haar zelf hebben en zegt na wat spraakverwarring, ‘jij zegt je, waarom zeg jij je wanneer jij ik bedoelt’.  Dat was het moment dat ik een beetje ging juichen omdat het op een erg leuke manier duidelijk werd hoe gek het is dat wij in grote getalen, als Nederlanders en ook de Engels sprekende, zo vaak je zeggen terwijl we ik bedoelen.
 
Over het algemeen vinden we het nog helemaal normaal, hebben we er geen erg in en het lijkt duidelijk dat die je eigenlijk ik is. Toch is het ook een vreemde vorm van converseren over ons zelf.
Als eerste valt het mij op als ‘energetisch therapeut’ of ‘coach’ of hoe ik mijzelf in die hoedanigheid ook noem. 😀
Je zeggen terwijl we ik bedoelen maakt dat we op afstand houden. ‘Je voelt je dan k*t’, is minder eigen dan, ‘ik voel me dan …..  erg rot’. 😉
Het is gedistantieerd en daardoor distantiëren we ons ook van het gevoel. Dat maakt het ingewikkelder om te veranderen. Hoe dan ook, we willen accepteren hoe we ons voelen, waar we zijn, om beter te kunnen voelen. Als ik zeg, ‘je wordt met de tijd beter’, voelt dat anders dan wanneer ik zeg, ‘ik word met de tijd beter’. Om in Abraham termen te spreken de vibratie van ik is anders dan de vibratie van je.
 
Het lijkt ook alsof we constant bevestiging vragen van wat we voelen. We lijken herkenning te vragen. Dat de ander gelijk bevestigt dat dat zo is. Dat klopt, dat voel ik ook zo. Dat is dus ‘normaal’. Terwijl de ander zich misschien wel heel anders voelt in soort gelijke situaties, en wat zeker een punt is dat wanneer iemand een positiever gevoel heeft in soort gelijke situaties dat juist goed zou zijn om te gebruiken. Als voorbeeld.
Herkenning en bevestiging kan dan misschien voor het moment heel lekker voelen alleen op den duur willen we er toch liever uit komen dus een andere, meer optimistische kijk op de situatie doet beter dan de bevestiging.  
 
Wanneer ik naar mensen luister die met Abraham in gesprek zijn is het helemaal opvallend wanneer die mensen de je-vorm gebruiken. Met Abraham, die in de vortex zijn, is de bevestiging vragen gek. Zij, zoals ze ook steeds weer zeggen, komen niet uit de vortex om met ons te spelen, wij willen naar de vortex om met hun te spelen. Dus, ‘je voelt je dan zo en zo’ is met Abraham hilarisch want zo voelen zij zich, in de vortex, niet. Ze begrijpen wel wat er speelt in ons menselijk gedoe alleen zij zullen juist altijd dat voorbeeld zijn en niet bevestigen met, ja, dat is normaal, zo voelen wij dat ook. Zij zullen altijd de optimistische, zo zet jij een klein stapje dichter naar beter voelen, kant belichten.
 
Wat mij bij mijzelf is opgevallen is dat wanneer ik in gedachten met mijzelf ‘praat’ ik vaak je tegen mijzelf zeg. Dat kan je anders, Anita, of ik vraag mijzelf, wil je dat wel? Ik heb zo het vermoede dat dat de gewoonte om in de je-vorm te praten vergroot. Je lijkt mens-ik en ik lijkt dan mijn wijzer-ik.
 
Wat ik het liefst wil is vanuit mijn wijzer-ik leven en dus praten. Toen ik ondertussen al een aantal jaren geleden erachter kwam dat ik heel veel in de je-vorm sprak, terwijl ik ik bedoelde, heeft het best wat aandacht en training gevraagd om dat te veranderen.
Op het pad naar meer en meer bewustzijn van mijzelf, mijn hogerzelf, ziel, gaat dat ook vanzelf. Dan verandert de manier waarop ik praat vanzelf. Wat ik ook altijd gedaan heb is mijn taal gebruiken om te veranderen. De andere kant langs. Het is een beetje als een uiterlijke metamorfose doen om innerlijk beter te voelen. Dat helpt. Wanneer ik naar de kapper en de schoonheidsspecialiste ben geweest en nieuwe kleren aandoe voel ik mij beter. Het is ook zo dat wanneer ik mij beter ga voelen ik er beter uit ga (en wil) zien. Twee kanten. Zo ook met taal. Met een taal-metamorfose. 😀
 
Wanneer we dus meer de unieke ik willen die we zijn, wanneer we meer bezield willen leven, is het een tip om op de je-vorm te letten.
Er zijn momenten waarop in de ik-vorm praten helpt om dichter in en bij ons zelf te zijn en blijven. En zoals in het geval van Ushi, houdt het alles duidelijker. 😉