Archive for maart, 2011

Het wonder is geschied.

Het is een tijdje geleden dat ik geschreven heb.
Als eerste kwam dat omdat ik intensief met mijn moeder samen bezig was met haar heling proces.
 
Mijn moeder’s aderen in haar been waren aan het dicht slibben. Niet de eerste keer. Het was zo penibel geworden dat haar voet helemaal rood, paars, blauw en opgezwollen was geworden.
Zij was eerst in haar woonplaats bij de chirurg alleen had hij aangegeven dat hij niets meer voor haar kon doen en daardoor was mijn moeder naar het AMC in Amsterdam gegaan.
Dat was op zich al een gedoe. Het duurde allemaal best lang voor zij in het AMC terecht kon. En haar voet werd erger. De chirurg in het zieken-heelhuis in haar woonplaats had gezegd dat de oplossing was haar been amputeren dus het voelde wel alsof er haast bij was. Voor mijn moeder een oefening om haar zelf, haar belangrijkheid en haar gevoel op de eerste plaats te zetten en los te laten dat zij zich aanstelt of zeurt. Iets van vroeger wat nu gelukkig steeds minder wordt.
 
Mijn moeder en ik hebben heel veel gepraat. Vooral over het vermogen van ons lichaam om te helen. Alles te helen!
Ik heb haar verteld over het filmpje van Gregg Braden die ik hier eerder geplaatst heb, en dat zij, wij, de richting op wilde van, het is al gebeurd. Het is al heel.
Of dat nou een ‘wonderlijke’ heling zou zijn, of dat de chirurg in het zieken-heelhuis het wonder zou verrichten, zij is heel en gezond.
 
Dat was best een klus voor mijn moeder, en voor mijzelf. Wat duidelijk werd, weer, is dat gewoontes niet altijd zomaar te doorbreken zijn. De gewoonte is aannemen wat de dokter zegt als waarheid en ongeloof over een spontane heling.
 
Een jaar of wat geleden zat er in mijn moeders been een bloedpropje die ook gevaarlijk was. Zij zou daardoor waarschijnlijk weer geopereerd worden. Zij had al een afspraak in het zieken-heelhuis in haar woonplaats. Ergens een dag of wat voor dat zij haar afspraak had luisterde ik naar een interview van Jennifer McLean met, ik weet niet meer wie, en dat ging over energie helen (Jennifer is op dit moment weer met een serie bezig waar hier nog voor in te schrijven is). In dat interview gingen wij, de luisteraars, Jennifer en de geïnterviewde samen, energie heling ‘oefenen’. Er werd gezegd, wanneer er iemand is die een heling goed kan gebruiken noem dan de naam van diegene hardop. Ik noemde mijn moeders naam.
Mijn moeders onderzoek was goed. Het bloedpropje was weg!
 
Vooral daar heb ik het veel met mijn moeder over gehad. Mijn moeder weet wel dat het zo werkt en dat het zo is, wij praten veel en over het algemeen zegt zij, ja, daar zit echt wat in, wat je zegt. Aan de andere kant is er nog de gewoonte dat het niet in haar eigen macht ligt en dat de doktoren de oplossing zijn.
Mijn moeder heeft in haar leven zoveel operaties gehad, ik kan ze niet tellen. Door slecht, zeer slecht, horendheid heeft zij als kind al tig operaties gehad aan haar oren. Het prachtige blijft dat, ook al hoort zij zonder gehoorapparaten geen steek, zij mij goed kan horen met al mijn nieuwe ideeën en verhalen en ze ook innerlijk herkent.
 
Ook al was dit keer de chirurg in het zieken-heelhuis in haar woonplaats uit behandeld mijn moeder en ik bleven praten  over en denken aan haar volledige herstel. En na wat onderzoeken in het AMC bleek ook dat de chirurg daar een operatie wel zag zitten en het wilde doen. Joepie!
Drie dagen voor haar opname was het echter zeer slecht geworden en had mijn moeder het gevoel dat haar voet zou ontploffen. De chirurg in het AMC had gezegd dat wanneer er wondjes zouden komen op haar voet het echt niet goed zou zijn en mijn moeder had een soort van blaartjes ontwikkeld.
Het leek mij het handigst het AMC op te bellen om te informeren. Het AMC zei dat zij het niet zo door de telefoon konden diagnosticeren en als mijn moeder het echt niet vertrouwde zij het beste naar de spoedeisende hulp kon gaan.
Dat hebben wij gedaan.
Zij werd gelijk opgenomen omdat de pijn te groot was geworden en zij aan hele sterke pijnstillers ging via een ruggenprik alleen de operatie, die groot zou zijn, wilden zij op de afgesproken datum doen. Er was een team samengesteld en om die eerder bij elkaar te krijgen was niet een, twee, drie mogelijk.
 
De operatie heeft 11 en een half uur geduurd. Het zouden er eerst 4 zijn. De bypass is gelukt. Er was nog 1 ader in mijn moeders been te gebruiken en een stuk ader uit haar arm en die heeft de chirurg aan elkaar gezet en als omleiding gebruikt. Fantastisch! Een wonder. 😀
 
Na 9 uur opereren kwam ik erachter dat zij gewoon op de afgesproken tijd waren begonnen alleen dat het nog niet klaar was en nog wel even kon duren. Ook al was mijn liefdevolle aandacht al de hele tijd bij hen allemaal, na die 9 uur ben ik extra kracht, liefde, licht en welzijn’s energie gaan sturen. Naar mijn moeder en de chirurg. Potdorie, dat is ook wel iets om bewondering voor te hebben dat zo’n team uren geconcentreerd en met zoveel intentie aan het werk is.
 
Het wonder is geschied. Het herstel van mijn moeder gaat nog steeds voorspoedig. Zij heeft haar been en haar voet in bijna goede gezondheid.
De chirurg was eerst nog wat terughoudend alleen na een dag of drie deed hij ook enthousiast. Het was gelukt en de doorbloeding liep! Haar voet en been zouden met de tijd weer helemaal in orde zijn.
 
De tijd in het zieken-heelhuis was voor mij een prachtige oefening. Met veel energie die nog de oude gewoonte is, was de oefening mijn eigen weten te blijven voelen, denken en uitstralen. Het zeggen iets minder 😉 alleen dat hoeft ook niet.
In alle eerlijkheid was ik ietwat verbaasd over de ‘oude’ energie in het zieken-heelhuis. Helemaal in een academisch zieken-heelhuis als het AMC.
Nou zie ik een tijd waarin we klank, geur en meditatie gebruiken en ik weet dat dat nog geen realiteit is alleen de starre energie die er voelbaar en zichtbaar was had ik niet verwacht. Ik had gedacht dat wij ondertussen al veel meer zouden vertrouwen op het vermogen van de patiënt om te weten hoe het met hen zelf is, in ieder geval om dat als uitgangspunt te hebben, en ik had verwacht dat de gemoedstoestand van de patiënt als een belangrijk iets zou worden gezien. Wij weten immers ondertussen duidelijk dat hoe geliefder, vrolijker, optimisties, en met vertrouwen iemand zich voelt dat dat de heling meer dan goed doet en hoe bezwaarder, schuldiger en wantrouwiger dat geen goed doet. Dat lijkt nog niet erg aanwezig.
Nou zie ik ook dat vele patiënten daar nog niet mee bezig zijn, toch lijkt het mij dat het juist voor professionals als het verplegend personeel een belangrijk punt zou ‘moeten’ zijn ondertussen.
Mijn moeders chirurg en huisarts waren het wel helemaal eens met het feit dat mijn moeders wantrouwen met haar eerdere chirurg een teken was om niet meer bij die chirurg te blijven. Buiten het feit om dat hij ook al uit behandeld was. Dat liet wel heel prachtig zien dat vertrouwen tussen dokter en patiënt iets is wat als belangrijk wordt gezien.  
 
In de tijd dat mijn moeder nog herstellende was (dat is ze nog alhoewel het veel beter is nu, ze loopt weer!) kreeg ik dit filmpje te zien. Dit was en is nog steeds een schitterende herinnering om de dingen niet serieus en niet persoonlijk te nemen en dat lachen het meest gezonde in de wereld is.
 
 
 
😀  Hallo!  😉
 
De tweede rede dat ik niet geschreven heb is van heel andere aard, de carnaval, of vastelaovond zoals ‘wij’ dat noemen. 😀
Mijn hartszus woont in Limburg, Roemond, en mijn andere Amsterdamse hartszus en ik zijn samen met hen lid van de carnavals vereniging ‘De Donderbol’. Wij doen daardoor meer dan de helft van alle rituelen en feesten mee. Het is een grote en hechte vereniging en alles gaat losjes en vrolijk volgens de tradities. Echt fantastisch. Ondertussen doen wij dit al 7 jaar en zijn een toevoeging geworden, ‘de Amsterdammers’.
 
Ik ben dus bijna twee weken aan het dansen, zingen, springen en hossen geweest. Voor een vereniging duurt de carnaval, vastelaovond, niet maar vier dagen. 😉
Ik voel mijn polonaise spieren nog! 😀
 
Erg leuk was dat er dit jaar een Limburgse dialect versie was van het liedje ‘Hello’.
Wij hadden een gezichtje op onze vinger getekend en met het hallo wiebelde wij ook met onze vingers. Erg veel plezier.
Alleen al het hallo zwaaien en roepen naar iedereen maakt dit een top nummer de hele carnaval door. Er is al een grote saamhorigheid met de carnaval maar dit nummer maakte het nog meer. Iedereen zwaaide naar elkaar!
 
 
 
Vooral de weken met mijn moeder heeft voor mij weer duidelijk gemaakt dat de weg die ik nu ga, mijn denken is gericht op leuke dingen, de weg is die alles mooi maakt. Wanneer ik mij niet zo fijn voel, of dat nou is doordat andere mensen iets laten zien wat ik niet leuk vind of dat ik andere dingen niet leuk vind, ik kan steeds makkelijker over iets gaan denken wat mij gelijk een goed gevoel geeft, of ik kan mijzelf  sussen en verzachten en naar opluchting en weten gaan. Zoals Abraham zeggen, mijn ontspanning en makkelijkheid is de juiste weg, niet moeite doen, denken en voelen of moeilijk doen, denken en voelen.
Hoe meer ik ‘oefen’ en ‘het doe’ hoe makkelijk het gaat!
 
 
Vreugde is het enige belangrijke, hoe anderen dat ervaren is niet belangrijk, hoe anderen daarover denken is niet belangrijk, hoe waar het is is niet relevant, het enige belangrijke is, is de gedachte die ik denk een gedachte die mij een goed gevoel geeft. Zo voel ik mij vreugdevol door alles heen en ben ik een voorbeeld waar anderen zich aan kunnen spiegelen i.p.v. mee te gaan in de misère die alleen maar meer misère creëert.
 
 
Hallo! 😀